---

Adam günün yorgunluğu üzerinde perişan bir vaziyette IETT

durağında otobüs beklemektedir.

Nihayet uzun bir zaman sonra bekledigi güzergâhın aracı gelir

ve biletini attıktan sonra arka taraflara doğru ilerlemeye başlar.

Bir iki adım ilerisindeki çift kişilik koltuğun boş olanına doğru ilerler;

tam oturacağı sırada engelleyici bir ses tonu onu durdurur:

- Buraya oturamazsın! Ben kimim biliyor musun?

- Kim olduğunuzu bilmeli miyim?

- Ben Yrd. Doç. falan kişiyim.

- Evet?

- Benim gibi kıdemli birinin yanına oturamazsın!

- Size bir soru sormak istiyorum.

Siz Yrd. Doçentlik ünvanınızdan sonra ne olacaksınız?

- Doçent.

- Peki sonra?

- Şayet başımıza bir şey gelmezse Profesör.

- Daha sonra?

- Belki zor ama Ordinaryus Profesör.

- Evet... Peki bu dereceden sonra?

- Hiiç...

- Ben şimdiden `hiç`im;

lütfen müsade edin de yanınıza oturayım...

insanlar üstün görmeden kendilerini yaşayabilseler bu hayatta keşke..
teşekkürler arkadaşım paylaşımın için

Adam ne güzel vermiş ama dersini...

ewet yaa

madem kendini okadar beğeniyorsun otobüsde ne işin vardı

babam böyle insanlara ukala dümbeleği der bende aynen öyle diyorum. ukala dümbeleği. ayrıca hayatım boyunca okumuş cahillerden korkmuşumdur.

sakın nasrettin hoca omasın

yok be. babamın sözü demedim. babam öyle der dedim. sende lemsin.

ben hikayeden çok yapılan kapak cevap'a hayran kaldım sivri zekalar daima ilgimi çeker


paylaşım için teşekkürler

Rica ederim