Esas Olan Mutsuzluk:!:

[beyazgül]

Esas olan mutsuzluktur.
Yani insan mutsuzluğu bilir.

Önünüze ilk çıkana mutsuzluğunu sorun. Anlatır da anlatır değil mi?

Mutluluğunu sorun.

Karşınızdakinin gözleri parlar belki ama aynı zamanda da dili dolanır, ne
söyleyeceğini, ne anlatacağını bilemez. En fazla birkaç klişe laf eder.

Mutluluk arızi bir şeydir sanki, "gelip geçecekmiş" gibidir; kazara
gerçekleşmiş gibidir, en iyi halinde bile "mucize" gibidir. (Sevgilinizin
kulağına "çok mutluyum" diye fısıldarkenki halinizi düşünün; sanki bir
mucizeyi anlatıyorsunuzdur...)

İşte ondandır ki mutluluk "bilinmez", yaşanır.

O körolasıca mutsuzluk öyle midir ya! Hem bilinir, hem iliklerimize kadar
hissedilir, hem yaşanır.

İnsan mutluluktan ne olur? Mutlu olur...

Ama mutsuzluktan hasta olur, kahrolur, çöker, biter mahvolur...

Aslın da "mutluluk unutmaktır

Çünkü çoğu zaman hafızamız "irin toplamış bir yara" dan ibarettir.
(Nietzsche)

Ve unutmak, çok can acıtan o yaraya merhem olur...

Ama o zaman da insanın içine bir kurt düşüyor: Yoksa mutluluk denen şey bir
tür "budalalık" mı?

Zamanı unutmak. Mümkün mü bu?

Bir lahza (an) için, evet!

Ya da uzun bir sarhoşluk hali olarak zamanı unutmak. Belki mümkün.

Ama o kadar! Ötesi yok, olamaz.

O halde mutluluk denen şey, tam tersine, gelip geçen zamanın kollarına
kendini hiç çırpınmadan teslim edince kazanılan bir his olmasın?

Veya şu "ölümü unutma" meselesi...

Ne umarsız bir çaba ve nasıl da kısacık bir baş dönmesi!

Düşünüyorum da, neden "ölümü unutma" değil de, ölümle barışma hali olmasın
mutluluk?

[Siyabend]

Mutluluğu anlatmaya gerek yoktur.Zaten anlatmaya çalıştığın vakit bunu başaramazsın da.Uygun bir tarif ararsın kelime hazinenden.Öyle anlar olurki
yaşadığın mutluluğu tam aktaracak kelimeyi bulamıyorsun.
Mutluluk insanın yüz hatlarında net bir şekilde kendini gösterir.
"Mutluyum" dediğin vakit,gerisi o kadar da öneml,i değildir.
Ne anlatırsan anlat,sonuçta yine "mutlu" olacaksın.

Mutsuzluk ise farklı bir düşünce dünyasıdır.
Mutsuzluğun sebebini biliyor olmak belkide daha çok zorlar insanı.
Mutsuzluğunu anlatıp mutlu olma ümidine kapılır insan.
Deriz ya anlat derdini rahatlarsın.Rahatlamak da bir mutluluktur sonuçta.
O yüzden yapabildiğimiz kadar ince detaylarla mutsuzluğumu ifade ederiz,
ifade edip belkide bilinç altında yardım bekliyoruz.
İlla başkalarına anlatmak da gerekmiyor.
Kendimize anlatırız mutsuzluğumuzu,kendimizle tartışırız.
İşin temelinde ise bir beklenti vardır.
"Ben mutsuzum ve mutlu olmak istiyorum" dercesine
dertlerimizi ortaya koyarız.
Ve şüphesizki bu aşırıya kaçmadığımız sürece etkili bir yöntemdir...

[sinan]

ben unutkanım öyleyse ben mutlumuyum,
keşke hocalarda sizin gibi düşünseler ne güzel olur;