Ben çocukken çok salaktım.
Edip Akbayram'ın ismini Edi zannederdim.
Yani o, benim için "Edi Pakbayram"dı.
Ablama, "Nasıl olup da koca bir günü canın sıkılmadan
evde oturarak geçiriyorsun?" demiştim.
"Büyüyünce insanın canı sokakta
oynamak istemez ki" cevabını vermişti.
Uzunca bir süre büyüyüp büyümediğimi anlamak için kendime,
"Canın sokakta oynamayı istiyor mu?" diye sormuştum.
Sabahları kalktığımda aklımın hala yerinde olup olmadığını
anlamak için 2+2, 3+4 gibi toplama işlemleri yapardım.
Sonuçlar doğru olunca da çok sevinirdim.
Dedemle parka gittiğimiz bir gün TRT'ciler çekim için oradaydı.
Beni oynarken çektiler.
Yayın günü bizim aile jeneriğinde gözüktüğüm
çocuk programını izlemek için televizyon başına geçti.
Kendimi ekranda görünce,
"Beni niye parkta unuttunuz?" diye gözyaşlarına boğulmuştum.
"Geri vites" kavramım yoktu. Şoför, kolunu koltuğa atıp arkaya doğru bakınca araba otomatikman geri geri gidiyor zannederdim.
Benden büyük kuzenlerim dondurmacıların dondurma külahlarının
sivri kısmıyla kulaklarını karıştırdığını söylemişti.
İnanmıştım.
Hala da külahların sivri kısımlarını yemem.
Çöpe atarım.
Babaannem bir gün gelirse sevdiğim dizilerin olmadığı bir gün gelsin istiyordum.
Abimle Karaoğlancılık oynardık. O Karaoğlan olurdu, beni de Bizans askeri
yapardı.
Sonra evire çevire döverdi.
Çok mühim bir şey yaptığımı sandığım için canım yansa bile hiç sesimi
çıkarmazdım.
Yeşil ve siyah zeytinin ayrı ağaçlarda yetiştiğini sanırdım.
Bulmacalardaki, "Annenin erkek kardeşi" kısmına dayımın beş harfli
ismini sığdırmaya çalışırdım.
Anaokulunda patates baskısı yapmayı öğrenmiştik.
O kadar hoşuma gitmişti ki, evde duvarlara, masa örtülerine filan basmıştım.
Ancak sanat merakım annemin yeni aldığı beyaz eteğe patatesi yapıştırmamla son bulmuştu.
Hem gönlünü almak hem de el koyduğu patateslerime kavuşmak için dahiyane bir fikirle öğretmenimin yanına gittim.
"Annem" yazısını patatese oydurttum.
Sevinçle eve gelerek soyundum.
Renkli boyalara batırdığım patatesi vücudumun her tarafına bastım.
Sonra da annemin karşısına geçtim.
Beni o halde görünce ağlamaya başlamıştı.
Madonna ile Maradona'yı kardeş zannederdim.
Kendi kendime,"Bunların babası ne şanslı be.
Bir çocuğu futbolun kralı, biri müziğin kraliçesi" derdim.
Birinden özür dilediğim zaman Allah'ın bana bir özür vereceğini sanırdım.
Sakat olacağımı düşünüp hemen "dilediğim özrü" geri alırdım.
Kurban Bayramı'nda toplanan derilerden uçak yapıldığını sanırdım.
Uçakların dış yüzeyi bu derilerle kaplandığı için Türk Hava Kurumu'nun
topladığını düşünüyordum.
Uçak kaçırma filmlerinde silahla ateş edildiğinde ya da patladığında, "Ayyy! Deri delindi!" derdim.
Gil" diye konuşanları fakir zannederdim.
Annem banyodan çıktıktan sonra babamın söylediği, "Sıhhatler olsun" lafını
”Saatler oldu" diye anlardım.
Bunun da, "Banyoda amma çok kaldın" gibi bir şey demek olduğunu sanıp babamın anneme kızdığını düşünürdüm.
Annemin buna karşın niye sadece, "Sağol" dediğini merak ederdim.
"Ne kibar kadın", derdim.
CEM YILMAZ ve ÇOCUKLUĞU (Kendi Ağzından)
Re: CEM YILMAZ ve ÇOCUKLUĞU (Kendi Ağzından)
bu konuda 2 defa verilmiş