N.Y 17 yasinda bir lise öğrencisi iken 1996 yılında yazmış olduğu bi intihar mektubu :
Canimdan cok sevdigim annem ve babam´a
Sabah uyandiginizda anne yine odama gelip beni uyandirmak isteyeceksin. Belkide bu defaki soguk tenimin sucunu, geceleri ictigim sigara dolayisiyla acik biraktigim pencereye yükleyeceksin. Ama bu defa ben kalkmayacagim anne. Cok düsündüm cok tarttim hayatin hafifligiyle kalbimin agrilarini . Bir cok sorunuz belki yanitsiz kalacak biliyorum. Ama bu dakika hicbirini aciklamaya yetmez artik. Ben bosverdim sizde bosverin. Bu odada kafami yastiga koyup tavana baktigim günlerin anisi geciyor gözlerimden. Yüregim cok burkuldu anne , ne yalniz kalabilmeyi becerebildim nede bir birlikteligin bir parcasi olabilmeyi. Beni ölüme götüren yolun hic mümkünü olmayan bir hayat oldugunu anladim. Hayatim boyunca hic birseye karar veremedim belki ama bu intihar sanirim hayatimdaki en önemli kararim. Kimsenin sucu yok sadece birilerini ben kaldiramadim.
Bir Öğrencinin İntihaR Mektubu
Re: Bir Öğrencinin İntihaR Mektubu
imanın farkı burda ortaya çıkar güzelim....
ifade hürrüyetine sığınarak söylüyorum: inancın bağlayıcılığı, manevi kuvveti olmasaydı ben değil 17, 9 yaşımda intihar ederdim...
ayıptır söylemesi küçük bir teşebüsüm de oldu ama imam efendilerin vaizleri yetişti yoksa bok yoluna gitmiş olurdum....
ifade hürrüyetine sığınarak söylüyorum: inancın bağlayıcılığı, manevi kuvveti olmasaydı ben değil 17, 9 yaşımda intihar ederdim...
ayıptır söylemesi küçük bir teşebüsüm de oldu ama imam efendilerin vaizleri yetişti yoksa bok yoluna gitmiş olurdum....
Re: Bir Öğrencinin İntihaR Mektubu
sinan sakın bi daha bana güzelim deme karşında çocuk yok tmm mı sinir olurum öle laflara :asabi